พวกเราทำงานในเกาะเล็กๆซึ่งปีนึงจะมีเทศกาลการแข่งเรือใบทีนึงเรือใบเป็นสิบๆๆๆๆลำแน่นหน้าหาดไปหมด
ฝรั่งทั้งนั้น
พี่เอ้ยืนอยู่หน้าฟร้อนตาค้างอ้าปากหวอ
แกยืนทำสมาธิหรือไง อิฉันถาม
สงสัยตะลึง ลำดวนเหรอ น้องจ๋าว่า
จุ๋มก็นั่งยิ้มอยู่คนเดียว
อ๋ออาการนี้ลำดวนก็เป็นจำไม่ได้เหรอ
อ๋อจำได้ เกิดมาไม่เคยเห็นคนหุ่นดีหน้าตาดีพร้อมกันทีเดียวเป็นร้อยคนค้า นี่แหละหนาเค้าเรียกว่านักกีฬา
อ้าพี่เอ้ เอายาไปไว้กิน
กินทำไมวะยาอะไร
ยาทันใจไงแก กินไว้ทำใจ
ว่าแล้วน้องจ๋ากับอิฉันก็หัวกันฟันเกือบหัก
อาการนี้เราเป็นมาก่อนนนนนนนนนนนน
