หืดขึ้นคอเพื่อนเหอ หวางพี่เขาติเข้าใจภาษาบ้านเรา

ผจก ผู้จัดการคนใหม่ซื้อผลไม้มาฝากทีมงานเพียบ ตั้งไว้ในห้องให้พนักงาน คนนี้เข้าไปทีก็กิน อีกคนเข้าไปทีก็กินอีกนิด สรุปว่าหมดฉาดขาดห่วง

พี่เอ้ ถามว่า นี่แกไหนหละผลไม้ที่พี่เค้าซื้อมาฝากนะ

ในห้องไงเอ้ โอมว่า

ไหนแกมาชี้ให้ฉันดูดิว่ามันอยู่ตรงไหน

โอมเดินเข้าไปดูพร้อมสุกิจกับชนะและน้องจ๋า

หมดนาน จุ๋มว่า

นี่พวกแกกินนะไม่คิดจะนึกถึงเพื่อนฝูงบ้างเลยรึไงห๋า แหมมมันช่างแล้งงงงงงงน้ำใจกันจริ๊งจริง

นี่แก ฝรั่งห้าลูก แกจะให้พวกฉันสิบชีวิตผลัดกันดมรึไงห๋าเวลาเค้าเรียกให้มากินดันทำเป็นเดินลอยนวลไปโน้นมานี่ อย่าให้แม่ด่านะ  อิฉันว่า

เออ ดิ พวกแกก็ดมๆกันไปก่อนดิรอฉันหน่อยก็ไม่ได้

เราแหละเหนื่อยกับเอ้

ชนะจะเหนื่อยอะไรวันนี้ยังไม่ได้เดินไปดูห้องไหนเลยนิ

อ๋อ เอ้ ชนะมันว่า มันละเบื่อแกจริงๆ จุ๋มแปล

อ้าวแล้วกัน ว่าแล้วพี่เอ้ก็ไปซื้อชมพู่มาให้เรากินกันหลาว พอมันได้บ่นก็จบกัน มีเพื่อนแบบนี้ดีไม่เครียดว่าม่ายค่ะ ว่าแล้วก็คิดถึงวันเก่าๆ 

พี่เอ้เรียนจบ สาขาทำเฒ่าเพื่อน เฮ้อ เวร โหมเราจบสาขานี้มาทั้งเพ

ชอบหนักหนาทำเฒ่าเพื่อนเอ้นี่ สุกิจว่า

พี่เอ้ นั่งพาคโอมเป็นฉากๆ ว่าวันนี้ต้งอทำไอ้โน้น ต้องทำไอ้นี่

ติทำพรือได้เหลาสุกิจเหอ เพื่อนเรียนมาสายนี้โดยตรง อิฉันว่า

สายไหน

ทำเฒ่าผู้อื่น  

ไอ้ยะหมันลำดวนนึกได้พรือ แต่สงสัยจริงนั่นแหละ

ว่าแล้วเราสองคนก็นั่งหัวกัน

นี่แก เฒ่า ๆ นะฉันได้ยินนะ หมายความว่าฉันแก่หรือไง

สุกิจแคบเดินออกไปยืนด้านนอกของฟร้อน

เปล๊าเลยยยยยย สุกิจว่า แกนะชอบนักแลยุ่งเรื่องคนอื่นเค้านะ

ถูกต้องงงงงงงงงง ฉันจบสาขานี้มาโดยตรงแกไม่รู้หรือไง

มันช่างไม่รู้สึกรู้สาไหรกับใครเค้าเล้ย ชนะว่าแล้วก็เดินไปกินข้าวกับสุกิจ

เออ จริง ชนะเหอ จุ๋มสมทบ 

น้ำเน่าอย่างแรง

วันนี้พี่เอ้เลิกงานเร็ว อิฉันไปหาที่ห้อง

นี่แกวันนี้ไม่ไปไหนเหรอ

ฉันเบื่ออยากอยู่คนเดียววะ

เอองั้นฉันไปละ

อ้าว แกมาหาฉันไม่ใช่เหรอ แล้วจะรีบไปไหน

เอ๊ แกไหนว่าอยากอยู่คนเดียว ฉันจะมานั่งทำก้างปลาอะไรละ

แหมม แก ฉันก็ว่าไปงั้นหละ ไม่เคยเห็นนางเองหนังไทยรึไง

น้ำเน่าอย่างแรงพี่เอ้นี่ น้องจ๋าว่า

อะไร อะไรน้ำเน่า แกว่ามาดิ

ไร้สาระสิ้นดีแกนะ

น้องจ๋าจะเอาสาระอะไรกับพี่ละค่ะ โน้น สาระนะต้องไปหาคนโน้นนนนนนนนนนนนน หน้าฟร้อนโน้น

โอ๊ย โอ๊ย

เป็นอะไรของแกลำดวน

แกพูด โดนใจนะแก

ว่าแล้วเราสองคนก็รีบไปก่อนภัยจะมาถึงตัวจ้า

เดียวใจ พี่เอ้ติเป็นลม

เออแก

อะไร

มันเป็นไหรของพี่เอ้ที่มันต้องเริ่มเรื่องด้วยประโยคเดิมๆทุกวันอิฉันก็ตอบด้วยความเคยชินพันนี้ทุกวันเหมือนกัน

วันนี้ฉันเห็นจีเอ็มเก็บของจะขึ้นฝั่ง แกจะฝากซื้ออะไรบ้างมั๊ย

นี่แก จะไม่ให้เค้ามีเวลาส่วนตัวบ้างรึไง

ไม่ใช่ ฉันนะจะฝากซื้ออะไรที่มันหาได้ง่ายๆนะแก 

ยกตัวอย่างเช่น โสนน้อยเรือนงาม เป็นต้น

บ้าแก พี่เอ้มันหันมาแลตาขวาง

จีเอ็มเดินผ่านมา พี่อุ้มถามว่า

อ้าวนั่นไปเลยหรือพรือ

เออ พี่ไปเดียวใจนี่แหละ

แล้ว จีเอ็มก็จากไป

ไปเอ้ได้ยินแล้วก็ยังลอยนวลเดินไปเดินมา

นี่แกไหนว่าจะฝากพี่เค้าซื้ออะไรไง

พี่เค้ายังไม่ไปนิแกเค้าว่าอีกแป๊บ

บ้านแกดิ ในกรณี้ พี่เค้าว่า พี่ไปเดียวใจนี้แหละ หมายถึงพี่ไปทันทีในพริบตาแก๊

อ้าวแกแล้วทำไมไม่บอกฉันว่ะ

พี่เอ้วิ่งไปนักวิ่งร้อยเมตรทีมชาติไทยอาจแพ้ได้งานนี้ แต่ก็ไม่ทันเรือออกไปแล้ว

กระหืดกระหอบกลับมาด่าพวกเราว่า  เดียวใจบ้านแกนี่มันแปลว่า สักแป๊บนิหว่า แล้วไห๋งวันนี้มันเปลี่ยนไปวะ

เออ จริงของพี่เอ้ มันแปลงร่างได้ ลืมบอกพี่เอ้ไป 

คนอ้าไหร แดกแกลบ

พนักงานโรงแรมตามเกาะต่างๆ แทบจะไม่ต้องใช้เงินเลยเงินเดือนที่ได้มาเก็บอย่างเดียว

ข้าวมีให้กินสามมือ มันอยู่บนเกาะเล็กๆ จะไปหาซื้ออะไรได้มาก

ที่หลับที่นอนทางโรงแรมจัดหาให้ ดีหรือหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับเจ้าของกิจการ

จะไปเที่ยวตามสถานที่บันเทิง ไปมาแล้วสองสามครั้งก็ทั่วทั่งเกาะ

เพราะฉะนั้นทางออกทางเดียวที่มีคือ ทะเล นั่งมองไปเถิดทะเลนะถ้าใครชอบก็ดีไปใครไม่ชอบก็อยู่ได้ไม่นาน

แต่นั่นแหละเก็บตางได้เป็นเรื่องเป็นราว

ส่วนพี่เอ้ ทำงานมานานหลายเดือน สิ้นเดือนต้องส่งเงินเดือนทั้งหมดไปผ่อนรถ

พี่เอ้ แกส่งไปหมดแบบนี้แล้วแกกินอะไรละแก

แดกแกลบไงแก  

แลที่มันตอบ เฮ้อ 

แฟนลำดวน

ไม่ว่าจะอิสราเอล อิหร่าน ตุรกี สวีเดน ฟินแลนด์ นอร์เวย์ ดาราฮอลลี่วูท และอื่นๆอีกมากมาย ถ้าใครมีปัญหาแก้ไม่ตกก็ส่งอิฉันไปเป็นหน่วยกล้าตาย โดยเฉพาะ นักท่องเที่ยวชาวอิสราเอล

นี่แกแฟนแกมานะลำดวน ฉันขอตัวไปก่อนนะ

น้องไปด้วยค่ะ น้องจ๋าตามไปติดๆ

เออ เดียวเราไปแลสายโทรศัทพ์ข้างในถิว่าพรือโอนไปไม่มีใครรับ จุ๋มนั่นเอง พนักงานรับโทรศัพท์คนสวยของเราก็ไปกัน

พี่ไปช่วยแลหนา พี่ทิพย์แคชเชียรของเราก็ติไปแลสายโทรศัพท์กับเขากัน

ไอ้ที่พี่เอ้ว่าแฟนนะคือแขกชาวอิสราเอลมาทีเดียวสี่คนเลย หล่อๆทั้งนั้นมากับเมียค่ะ

มาถึงก็จัดการเลย นี่เธอห้องนั่นที่ฉันดูไว้นะทำไมไม่ได้หละมาให้หอ้งนี่ฉัน แล้วเราสองห้องก็ไกลกัน

อีกคนกลัวน้อยหน้าเอามั่ง ในห้องฉันนะมดเต็มไปหมดเลยเดินสวนสนามให้ควั่น แบบนี้ฉันนอนไม่ได้หรอกนะต้องเปลี่ยนห้อง แล้วน้ำร้อนก็ไม่ร้อน

จริงเหรอเธอแล้วเมื่อกี๊เธอมาดูห้องไหนไว้หละ แล้วนี่ได้ห้องอะไรไป ที่สำคัญเลยนะเธอไม่ได้มาดูกับฉันนะจ๊ะ แล้วเธอวางมัดจำไว้หรือเปล่าว่าเธอจะเอาห้องที่เธอดูนะ ไหนขอฉันเช็ครายละเอียดซิเผื่อผิดพลาด พูดเสร็จก็ไม่รอคำตอบแคบไปหยิบสมุดบันทึกประจำวันมาแล ไม่มีไหรเขียนไว้ แสดงว่าไม่ได้จ่ายตางไว้ จบข่าว

ฉันมาดูแล้วบอกเค้าว่าฉันจะไปเช็คเอ้าที่อื่นมาเช็คอินที่เธอ

อ้าวแล้วเค้าไม่ได้บอกเธอเหรอว่าเธอต้องมัดจำในการจองเท่านั้น

เงียบไม่มีเสียงจากสวรรค์

ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ห้องนั้นมีคนเช็คอินไปแล้วแต่ห้องนั้นราคาก็แพงกว่าห้องที่เธอเช็คอินเข้าไปนะทุกอย่างข้างในเหมือนกันหมดแต่ว่ามันใกล้หาดกว่าแค่นั้นเองแหละจ๊ะ หรือเอางี้เค้าจองไว้สองวัน ถ้าเค้าออกฉันจะจองไว้ให้เธอดีไม่จ๊ะ  เรานะรู้อยู่เต็มอกว่าเค้าไม่เปลี่ยนแน่เพราะแพงกว่ามาก

เท่านั้นแขก็ยิ้มได้ ไม่เป็นไรฉันอยู่ห้องนี่แหละ

งั้นก็เถอะฉันจะบอกเธอทันทีถ้าห้องว่านะจ๊ะเผื่อเธอเปลี่ยนใจไง

หว่านเข้าไป ลูกอม ลูกกวาด น้ำตาลทราย น้ำตาลกวด น้ำผึ้ง หว่านเข้าไป

รายต่อมา เรื่องมด เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านไปดูนะจ๊ะ น้ำร้อนจะแจ้งช่างทันที เธอจะว่าอะไรมั๊ยถ้าฉันให้เขาไปตอนนี้เลยขอเวลาสักชั่วโมงได้มั๊ย ถ้าแก้ไม่ได้ฉันจะเปลี่ยนห้องใหม่ให้ แต่เธอต้องทำใจนิดนะเพราะทุกห้องเต็มเหลือแต่ห้องสำรอง มันอยู่หน้าฟร้อนนี่เอง นั่นนะเธอชอบมั๊ย

แขกทำหน้าเหยเก

ขอเวลาฉันสักชั่วโมงนะ  ฮายมดสองสามตัวว่ามดเดินสนาม พี่สาวจัดการเดียวใจเรียบเป็นหน้ากลอง งานนี้พวกเรารู้ดี

ขอบใจมาก แขกว่าแล้วก็จากไป

จุ๋มไม่รู้โผล่มาแต่ไหน จับวอ ทันที พี่สาว พี่สาว ห้อง 123 มีมดดูให้ด่วนค่ะ

ช่างห้อง 123 แขกว่าน้ำรอ้นไม่รอ้นค่ะ   

ทุกคนออกมาตั้งรับหน้าฟร้อนเหมือนเดิม

แหมม แก หวานเชียวนะ ด้วยสาเหตุนี้แหละพวกฉันเลยให้แกรับหน้านะ  

จริงจ๊ะ น้องจ๋ารับทันที ลำดวนนะแขกอิสราเอลชอบ

แน่นอนแหละมาทีไหรยังเพื่อนอยู่คนเดียวทุกทีไม่ชอบเพื่อนก็ไม่รู้ติไปชอบใครแล้วจ๋าเหอ

โธ่ ฉันละเบื่อพวกตบหัวแล้วลูบหลังจริงๆ ฉันว่าพี่เอ้

เราไม่ได้ยินเค้าว่าอะไรก็ไม่รู้เนอะพี่เอ้เนอะ น้องจ๋าว่า จ๊ะ พี่ก็ไม่รู้นกกามันรอ้งอะไร

ขอให้สองคนนี้มีแฟนเป็นคนอิสราเอลด้วยเถิด สาธุ  

พี่เอ้ อกหัก

พี่เอ้จะเริ่มต้นประโยคด้วยคำพูดเดิมๆทุกวัน

นี่แก 

แล้วฉันก็ตอบด้วยประโยคเดิมทุกวัน

อะไรแก ฉันว่า

พี่เอ้ต่อยอด พี่หลิวของเราสงสัยความรักเข้าตาวะ

รู้ได้ไงวะแก ถ้าเพื่อนเล่าไหรเราต้องแสดงความอยากรู้อยากเห็นด้วยประโยคเหล่านี้ซึ่งจะเพิ่มรสชาติให้เรื่องนั้นๆ

พี่เอ้ก็เล่าต่อ ก็น้องๆ ญีปุ่นนั่นนะแกเดินมาหน้าฟร้อนปุ๊บพี่หลิวของเราก็เดินไปหาปั๊บเลยแก ไม่ว่าจะเวลาไหนพี่เค้าว่างตลอดสำหรับน้องยูมิ

ฮั่นแน่ รู้จักชื่อน้องเค้าซะด้วยพี่เอ้เราไม่เบา ไม่เบา  แล้วมันมีปัญหาตรงไหนแก ญี่ปุ่นนะขาวสวย อึ๋มก็อึ๋ม แกนะตกรอบชัวร์งานนี้

ไม่แก คือพี่เค้าลืมครัวซองฉันไปเลยแก นี่ก็สองเช้าแล้วนะแก

จุ๋มมาได้ยินทุกเหตุการณ์พอดี แหมม วะ ไอ้เราก็นึกว่าพี่เอ้หวังเหวิดพี่หลิวของเราว่าติอกหัก

ที่แท้ก็หวังเหวิดครัวซองนี่เอง

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า รักแท้แพ้น้องยูมิ  โอม ชนะ และ สุกิจ นั่งอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ยอมรับเป็นเสียงเดียวกัน ว่า เออ จริง 

บ้านเราเค้าว่า มันชาดกวนประสาท ได้ถ้วย

วันนี้จดหมายเพียบแขกฝากส่งทั้งเพ ติดแสตมป์เรียบร้อยหอยเสียบให้เราไปส่งที่ไปรษณีย์ให้เท่านั้น

สมัยนั้นไปรษณีย์ในเกาะก็เป็นบ้านธรรมดานี่แหละที่รับของจากไปรษณีย์มาจัดการให้เหมือนตัวแทนพันพรือพันนั้น เดินไปเวลาฝนตกทางแฉะสักหิด

พี่เอ้เดินหน้าตั้งมาแต่ไกล

นี่แกฉันลืมเอาโปสการด์กับจดหมายไปส่งแกช่วยเอาไปส่งให้หน่อยนะ

ฉันไปไม่ได้หรอกแกทั้งฟร้อนมีฉันเหลืออยู่คนเดียว

ก็รอตอนเค้ากลับมาดิ

นี่แกวันนี้ฉันมีแขกห้าห้องที่มีปัญหาสักครู่พี่แกก็จะเดินหน้ากันเข้ามาฉันต้องอยู่โยง

แหมม แหมม แหมม แกเพื่อนขอความช่วยเหลือนิดช่วยเหลือหน่อยช่วยกันหน่อยดิวะ

เออ งั้นเอางี้แกอยู่ตรงนี้แป๊บฉันจะรีบไป

จังหวะนั้นเอง แขกห้องที่มีปัญหาก็เดินมา หน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่องแต่ตรงหน้าผากเขียนติดไว้ว่า อารมณ์บ่จอย เท่านั้นแหละ พี่เอ้รีบไปฉวยทั้งจดหมายทั้งโปสการด์แล้วแคบบอกว่า

เออ แก ฉันเอาไปส่งเองก็ได้ แกอยู่ทางนี้ดูแลตัวเองด้วยก็แล้วกัน

มันชาดได้ถ้วยจริงๆพี่เอ้นี่ 

ม่วงเล็ดล่อ เม็ดท้าย กาหยู กาหยี ยาร่วง บ้านเรา ทำเอาเด็กบางกอก งง

น้องๆพี่เอาม่วงเล็ดล่อมาฝาก พี่ชาวสุราษฎร์เอามาฝากหน้าฟร้อน

ม่วงอะไรเล็ดล่อแก ฟังแล้วมันพิกลพิกลอยู่น๊า เอาหลาวพี่เอ้ เรื่องมากจริงๆได้ยินไหรไม่ได้เล้ย

เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ไงแก

เอ้านี้ใครเอาเม็ดกาหยูมาฝากนิ พี่ๆเด็กกระบี่ ว่า

สักพักผ่านไป นี่แล้วกาหยีบ้านใครนิหรอยดีจัง มาหลาว คราวนี้ก็คนกระบี่เหมือนกัน

ไอ้หยาเม็ดท้ายบ้านนี่คั่วหอมจังหู พี่เด็กพังงามาหลาว

พี่เอ้นั่งงงเป็นไก่ตาแตก อะไรของแกเนี่ยไอ้ที่เค้าเรียกๆกันนี่ มันคือเม็ดมะม่วงหิมพานต์ทั้งหมดเหรอแก

ใช่ นี่ยังไม่นับ เม็ดล่อ ยาร่วง และอื่นๆอีกมากนะแก แล้วแต่ใครมาจากจังหวัดไหนเป็นไงหลากหลายมั๊ยแก

เออ ฉันจะเป็นลม นี่ฉันไม่ต้องจำกันจนผมสองสีรึไงวะ

ยังติอยู่ถึงเหร๊อ สุกิจแจม

แหมม แกนะสุกิจ ถ้าแกไม่กัดฉันสักวันจะได้มั๊ย

แล้ววันนั้นเราจะมีความสุขเหรอเอ้

โอ๊ย สุกิจพูดถูกใจเดียวไปซื้อไอติมมาให้สักอัน โทษฐานรู้ใจเพื่อนดีนัก 

เปล่าไม่ต้องกินกัน

พี่เอ้กับน้องจ๋าเดินคลดส้มรดกันมาแต่ไกล ส้มรดนี้เค้าผ่าเป็นพูๆ เสียบไม้ไว้ที่ตูดมันแล้วให้เราเดินกินเหมือนไอติมพันนั้นแหละ

เดินมาถึงหน้าฟร้อน เอ้านี่ลำดวนฉันซื้อมาฝากแก

เหลืออยู่อันนึงในถุง สุกิจกับชนะนั่งอยู่กัน สองคนนั้นถามขึ้นพร้อมกันว่า แล้วเราหละ

งั้นแกสามคนก็แบ่งกันละกันนะ

โหที่มันมีน้ำใจ ชนะว่า

เออ นั่งกันอยู่สามคนมันเอามาให้คนเดียวพอเราถามให้สับท่อนกันหลาว สุกิจว่า

พี่เอ้หันมาหยิบถุงส้มรถแล้วก็บอกพวกนั้นสองคนว่า

เพื่อความเป็นธรรม งี้อย่ากินมันเลยแล้วกัน

เราสามคนนั่งหัวเราะกันแค่ตาย เฮ้ออออออออออออ เราละกลุ้มกับเด็กบางกอก สุกิจว่า 

เหลือไม่เหลือก็เรื่องของเรา

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าเอาการถามลำดวนว่า ให้ไปส่งที่บ้านมั๊ยวันนี้

เอ๊ แกวันนี้รถเมล์เค้าไม่ทำงานกันหรือไงถึงต้องไปส่งฉันนะ

ทำแค่อยากไปส่งนะ

อ๋อ ไม่ต้องแก ฉันจำทางกลับบ้านได้

รุ่นพี่เด็กใต้เดินมาได้ยินพอดี

ไปตะน้องเหอ ได้ไม่เหลือ

แลทีที่รุ่นพี่หวังเหวิดเรา เฮ้อ

แขกเข้า กรุณาพกพาถุงยางติดตัว

พี่สาว วอ มาถามหน้าฟรอ้นว่า ห้อง 227 แขกเข้าแล้วยัง

ยังค่ะ จุ๋มรายงาน

แล้วน้องจ๋าไปไหนเนี่ย พี่เอ้ถามสุกิจ

แขกเข้า น้องจ๋าพาไปแลห้องอยู่

อิฉันหันไปแลพี่เอ้ทันทีรู้เลยว่ามันคงตกใจไม่น้อย พี่เอ้ทั่งวิ่งทั้งเดินมาหาอิฉัน

แก แขกเข้า ทำไมเค้าพูดกันแบบนี้หละแก

แกนี่ก็คิดมากไปได้ มีแขกมาเช็คอินไงแก

แกกกกกกกกกก มันแสลงๆ อยู่นะ แขกเข้า แขกเข้า เฮ้อ ฉันหัวใจจะวายตาย

หลายเดือนผ่านไป พี่เอ้จะไปไหนแก แขกเข้าฉันจะพาไปดูห้อง

แหมม ไงก็อย่าลืมถุงยางนะแก ฉันนะเป็นห่วงงงงงงงงงงงง

เออวะ  ฮิ ฮิ ฮิ หัวเราแล้วพี่เอ้ก็รีบไปทำงานต่อ 

โอมเพื่อนรักคงไม่รอดแน่แล้วงานนี้

โอม เดินไปเดินมาจนเหงื่อตกหมดแล้ว

นี่แกไม่มีใครรักหรือไงเดินไปเดินมาเรียกร้องความสนใจอยู่ได้ อิฉันถามโอม

เออวะ รู้ได้ไง เพื่อนคนนี้มันน่าพาไปโยนเลนัก ไม่ใช่แก ฉันนะไม่รู้เอากุญแจห้อง 197 ไปวางไว้ตรงไหน

เดินไปหาที่ห้องแล้วก็ไม่มีเดินไปดูเผื่อหล่นหายก็หาไม่เจอ

อันนี้ม่ายลำดวน จุ๋ม ยกกุญแจขึ้นถาม

ใช่แล้วอันนี้และครับจุ๋มคนสวย หยอดไปหลาวเพื่อนเรา

แล้วเบ้อมันมานอนหยบอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว

เฮ้ยฉันไม่ได้ไปนอนตรงไหนเลยนะ โอมโวยวาย

บ้าแก จุ๋มบอกว่าไอ้กุญแจดอกนี้นะตั้งอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว

แล้วนอนมาได้ไงวะ

สำบัดสำนวนไงแก

อ๋ออออออ นี่ถ้าไม่ได้จุ๋มวันนี้โอมแย่แลย โอมว่าแล้วก็ยิ้มได้  จุ๋มนี้พูดจามีสาระวันนี้นี้เอง

รู้พันนี้ให้หาให้ตายเสียก็ดี

เออจุ๋มพูดถูก   คราวหน้าไอ้โอมตายแน่ๆ เล่นกับใครไม่เล่น สงสารเพื่อนจริงๆ

ไอ้ไหรก๊อ คนรักเพื่อน

ไอ้ไหรก๊อ จุ๋มถามมาแต่ไกลตัวอยู่โน้นแต่เสียงมาถึงนี้แล้ว ไหนแหลงใหม่ถีสุกิจ

สุกิจไม่ตายวันนี้ก็ไม่รู้ว่าติตายวันไหนแล้ว ม่ายยยยยยยยยย เราว่าแต่คืนเราเห็นตัวไปเที่ยวกับหรั่ง

แล้ว จุ๋มหาเรื่องต่อ นั่นแหละเราเห็นตัวไปเที่ยว  สุกิจว่า

สองคนนั้นยังแหลงกันอยู่เหลย

พี่เอ้ถามว่า อะไรก๊อ

อิฉันก็อธิบายให้ฟังว่าเกิดไหรขึ้น

ฉันไม่ได้อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่รู้ว่าอะไรก๊อมันคืออะไร

เฮ้อที่มันเป็นห่วงเพื่อน 

พี่หลิวยังคนคิดถึงเด้

หลายปีผ่านไปน้องจ๋าแต่งงานกับชนะเรียบร้อยหอยสังข์ มีลูกให้ชื่นชม พี่หลิวมาเยี่ยมน้องๆ บอกกับอิฉันว่า

นึกแลพี่นี่โชคดีจริงนะน้องที่ไม่ได้น้องจ๋า เห็นพันนี้สงสารชนะแรง อีรุงตุงนังสารพัด 

พี่เอ้มากจากไหนก็ไม่รู้โผล่มากลางลำว่า  พี่หลิวน้องเอ้ยังโสดนะค่ะ

น้องมาทางไหนก็ไปทางนั้นตะน้องเหอ พี่เห็นชนะก็หลาบแล้ว

พี่หลิวเห็นสาวญี่ปุ่นเดินมาแต่ไกลก็เดินไปหาคุยกันหนุกหนานน่าแล

อ้าวพี่หลิวไหนว่าเข็ดแล้วไงค่ะ

แก นั่นนะญี่ปุ่นพี่เค้ายังไม่เข็ดค่ะ ที่เข็ดหลาบนะผู้หญิงในประเทศเดียวกันค้า

พูดแล้วก็คิดถึงพี่หลิวจริงๆ ไม่ได้เจอกันตั้งนานสิบกว่าปีแล้วใครพบใครเจอฝากบอกกันนะค่ะว่าลำดวนคิดถึง 

ิวิชามารค่ะ ต้องเรียนรู้

ไฮ โรเจอร์ สบายดีมั๊ย จะไปไหนฝนตกหนักนะเนี่ยไม่เอาร่มมาเหรอ

ดู๊ ดูมันทำ พี่เอ้นินทาน้องจ๋ากับอิฉัน

ไฮ คิม ฉันจะไปกินข้าวนะร่มไม่ได้เอามาเธอมีให้ยืมมั๊ย

เดี๋ยวนะไปดูในออฟฟิตให้

ว่าแล้วน้องจ๋าก็แว๊ปเข้าไปในห้องหลังเค้าเตอร์

ขอโทษทีนะไม่มี เธอต้องรอให้ฝนหยุดแล้วละ

ขอบใจมากนะคิม แล้วโรเจอร์ก็ประทับใจเดินยิ้มไปทั้งๆที่ไม่ได้ร่มสักคัน

นี่จ๋าแล้วเข้าไปแลทำไหรทั้งๆที่รู้ว่าร่มให้แขกไปหมดแล้วไม่เหลือสักคัน

แหมม ลำดวนวิชามารนี้ฉันก็ได้มาจากเธอไงจ๊ะ

อิฉันละอยากจะเป็นลม นี่เราทำได้ขนาดนี้จริงๆเหรอ ว่าพรือแขกชอบหนักชอบหนา เราเป็นคนมีน้ำใจนี่เอง 

ควายเหล็กยังเรียกพี่

พี่หลิวไปส่งแขกที่ท่าเรือแขกอาการไม่ค่อยดีขึ้นไปหาหมอบนฝั่ง

แขกอาการพันพรือมั่งพี่หลิว

ร่อแร่น้องเหอ  ดีแล้วที่แคบไป  แล้วพี่หลิวก็ไปทำงานต่อ

นี่แก ร่อแร่คืออะไรแก

อาการน่าเป็นห่วงนะแก

อ๋อ เหมือนฉันเลยแก ร่อแร่   

แกนะเรอะ ไหนมีอะไรตรงไหนน่าเป็นห่วง แข็งแรงจะตาย ควายเหล็กโคโบต้า ยังเรียกพี่

โหดูมันเปรียบเทียบซะเห็นภาพเลย   

ค่ะ แหลงไหรแล้วไม่เห็นภาพแหลงไปก็บ่มีเก๊ ว่าแล้วให้เห็นชัดเจนกันไปเลยจริงมั๊ยค่ะท่านผู้ชม