พี่เอ้ไปกรุงเทพมีเพื่อนติดสอยห้อยตามไปสองสามคน
แต่ไม่ใช่เด็กบ้านเรา พี่เอ้หลบมาก็เล่าเลย
เป็นไงค่ะพี่เที่ยวกันสนุกมั๊ย น้องจ๋าถาม
ไม่สนุกเลยน้องจ๋า แล้วมันก็หันมาทางอิฉัน
บ้านก็บ้านฉัน กินก็กินบ้านฉัน นอนก็นอนบ้านฉัน ไปเที่ยวก็รถฉัน น้ำมันก็ฉันเติม
วัดพระแก้วฉันก็พาไป ข้าวสารฉันก็พาไป จะไปไหนฉันพาไปหมด จะให้ฉันออกให้หมด
กรุงเทพนะโว๊ยไม่ใช่ตำบลเล็กๆกาแฟแก้วละห้าบาทสิบบาท สรุปฉันไม่มีอะไรดีสักอย่าง
เท่านั้นยังไม่พอนะแก มันยังเอาฉันไปนินทา ชาตินี้พอกันเสียที
หลาบ
คันพันนั้นบ้านเราเรียกว่า หลาบตายหายขี้
หรอยหลาวเพื่อนเขายังพันนั้นกัน จุ๋มว่า
พี่เอ้แกไม่เคยได้ยินสุภาษิตนี้เหรอ
กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคานะ
เออ ถูกต้อง ถูกของแก
ฉันนะหลาบไม่เอาแล้ว
เอาแกนี่น้ำแก๊กฮวย แก้ร้อนใน
ขอบใจ แล้วมันก็ซดเฮือกๆ
สงสัยแค้นแรงงานนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น