นี่หาย 2 วัน ทำให้นึกถึงสมัยก่อน
พรือน้องเอ้ ไม่บายเหอน้องไม่มาทำงาน นายช่างถาม
นิดหน่อยค่ะพี่ เอ้าหลาวแหละไสต์สาวกรุงเทพ
ต้องรักษาตัวเองน้องเหอ อยู่นี่มันไกลมดไกลหมอ
ค่ะพี่ ฉันรู้แก รักษาคือต้องดูแลตัวเอง
เออเก่ง อิฉันว่า
ไข้การเมืองชัดๆ แตวานิเรายังเห็นไปนั่งกินข้าวกับใครโฉ้ก็ไม่รู้ สุกิจว่า
ลำดวนแกว่ามาซิสุกิจว่าอะไรฉัน ไข้การเมืองอะไรของมัน แล้วฉันไปนั่งกินข้าวกับใครโฉ้อะไร
อ๋อ คืองี้ เสร็จโจรหลาวกิจเหอ อันนี้อิฉันนึกในใจ ค่าที่ไม่เข้าข้างเราวันก่อนต้องเอาคืนสักหิด ไอ้กิจนะมันว่าแกว่า แกนะแกล้งป่วยพี่เอ้ ไม่เห็นมีอาการอะไรเล้ย แล้วเมื่อวานนี้นะมันยังเห็นแกไปนั่งกินข้าวกับใครก็ไม่รู้ แล้วงี้จะเชื่อได้ไง ไข้การเมือง ก็คือไอ้พวกแกล้งปว่ยตอหลกตอแหลดีๆนี่เองแก๊
สุกิจนั่งอ้าปากค้าง
พี่เอ้ว่าสุกิจได้อีกสักโคม
ก่อนเราติเดินจากมาบอกสุกิจไว้ว่า สุกิจเราไปกินข้าวก่อนเดียวเราหาไหรแก้ช้ำในมาฝากหนา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น