เด็กใต้บ้านเราชอบแหลงไหรให้ชัดเจน ยกตัวอย่างเช่น
โอม เพื่อนรักของอิฉันอีกคนลูกชายนายอำเภอวันๆไม่ต้องทำงานหนักไหร เรียนจบอยากไปท่องโลกกว้าง ลงไปทำงานใต้
ห้องเดียวนะแกนอนกันตั้งสี่คน
แล้วห้องส้วมก็ไม่มีประตู ขี้ๆอยู่เอ๊ะ นั่นใครเข้ามา กูตกใจหมดเลย
อาหารอีกหละ เผ็ดกูกินไม่ได้อะ
เออไอ้โอมแกนะมันคุณชาย ไอ้โอมสวนหลบมาทันที ปัญหามันมีอยู่ว่ากูไม่เคยนะเพื่อน
ปัญหาของปัญหามันมีอยู่ว่า แกนะไม่เคยรู้จักรสชาดของชีวิต อยากมั๊ยหละ
เออ อยากวะ ไอ้โอมตอบ ยืนอกอีกต่างหาก
เอ้าคันพันนั้นก็เดินหน้าเลยเพื่อนเหอ รอไหรอยู่เหลย
ภาษาบางกอกแปลได้ใจความว่า งั้นแกก็ลุยเลยดิ รออะไรอีกหละค่ะคุณชาย
พี่เอ้เดินเข้ามา
เออจริงเหมือนอย่างลำดวนมันว่าทุกประการ
แหมม คุณนายได้ทีเลยนะ แบบนี้บ้านฉันว่า นายว่าขี้ข้าพลอยนะแก
พี่เอ้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วก็เดินจากไป
นึกไปนึกมาอิฉันนี้ก็รักเพื่อนไม่เบาเหมือนกันแฮะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น