หืดขึ้นคอเพื่อนเหอ หวางพี่เขาติเข้าใจภาษาบ้านเรา

ผจก ผู้จัดการคนใหม่ซื้อผลไม้มาฝากทีมงานเพียบ ตั้งไว้ในห้องให้พนักงาน คนนี้เข้าไปทีก็กิน อีกคนเข้าไปทีก็กินอีกนิด สรุปว่าหมดฉาดขาดห่วง

พี่เอ้ ถามว่า นี่แกไหนหละผลไม้ที่พี่เค้าซื้อมาฝากนะ

ในห้องไงเอ้ โอมว่า

ไหนแกมาชี้ให้ฉันดูดิว่ามันอยู่ตรงไหน

โอมเดินเข้าไปดูพร้อมสุกิจกับชนะและน้องจ๋า

หมดนาน จุ๋มว่า

นี่พวกแกกินนะไม่คิดจะนึกถึงเพื่อนฝูงบ้างเลยรึไงห๋า แหมมมันช่างแล้งงงงงงงน้ำใจกันจริ๊งจริง

นี่แก ฝรั่งห้าลูก แกจะให้พวกฉันสิบชีวิตผลัดกันดมรึไงห๋าเวลาเค้าเรียกให้มากินดันทำเป็นเดินลอยนวลไปโน้นมานี่ อย่าให้แม่ด่านะ  อิฉันว่า

เออ ดิ พวกแกก็ดมๆกันไปก่อนดิรอฉันหน่อยก็ไม่ได้

เราแหละเหนื่อยกับเอ้

ชนะจะเหนื่อยอะไรวันนี้ยังไม่ได้เดินไปดูห้องไหนเลยนิ

อ๋อ เอ้ ชนะมันว่า มันละเบื่อแกจริงๆ จุ๋มแปล

อ้าวแล้วกัน ว่าแล้วพี่เอ้ก็ไปซื้อชมพู่มาให้เรากินกันหลาว พอมันได้บ่นก็จบกัน มีเพื่อนแบบนี้ดีไม่เครียดว่าม่ายค่ะ ว่าแล้วก็คิดถึงวันเก่าๆ