สาวใต้แหลงกันชาติได้แรง

คราวนี้เรามาแล สองสาว นี่แหลงกันมั่ง 

คนนึง ย้ายบ้านจากบ้านเราไปอยู่ไกลแสนไกล 

ย้ายเข้าบ้านแล้ว ค่อยบายใจหิด ไม่ต้องอยู่บ้านคนอื่น แต่ร่างกายยังไม่บายที เหนื่อย ตื่นหกโมงครึ่ง นอนไม่รู้ แล้วแต่ลูก สามี และงานสังคม ตอเช้าเชิญคนที่เราไปอยู่ด้วยมากินข้าวตอบแทนน้ำใจเค้า วันศุกร์กินข้าวกับเจ้านายแล้วก็หุ้นส่วนบริษัท วันเสาร์ไปงานแต่งงาน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว เสื้อผ้ารองเท้าพร้อม แต่หน้ากับผมฉานไม่รู้ติทำพรือ ไม่ว่างไปซื้อเครื่องสำอางค์ ทาแต่ลิปเอา ผมก็ไม่มีเวลาทำ สระให้สะอาด พอแห้งก็รวบง่ายๆ มีปัญญาแค่นี้แหละ มัวแต่ห่วงสวย ลูกร้องตาย ช่วงนี้ลูกปล้ำแต่ติเล่นกับแม่ เดี๋ยวก็หยิบหนังสือมาให้อ่าน หยิบลูกบอลมาให้เล่น ทำเป็นหยอกให้เราหยอกกลับ พอเพื่อนไม่สนลูกก็หงุดหงิด เพื่อนสงสารก็ต้องหยุดทำกับข้าว หยุดทำงานบ้าน เล่นกับลูกก่อนหลาว ลูกเพื่อนเป็นเด็กอารมณ์ดี ไม่ร้องแบบไร้เหตุผล เพื่อนไม่อยากให้ลูกอารมณ์เสีย ขวบกับหนึ่งเดือน แต่ไม่ดื้อ พอเพื่อนทำเสียงแข็งลูกก็จะหยุดแล้วมองเพื่อนแล้วก็ไปเล่นอย่างอื่น เสียอย่างเดียวชอบให้อุ้ม แต่ที่อ่านมาผู้เชี่ยวชาญบอกว่ามันเป็นไปตามวัย เดี๋ยวพอเด็กโตขึ้นเด็กก็ไม่ให้อุ้มแล้ว เพื่อนเลยไม่กังวล เห็นในรูปมั้ยว่ามีเครื่องล้างจาน ตอนนี้เพื่อนขี้คร้านล้างจานไปเลยฮ่าาา โชคดีที่เค้ามีมาพร้อมบ้านที่เช่า ไม่งั้นล้างเองเหมือนเดิม เตงมีไรคืบหน้าก็เขียนมาเล่าบ้างนะ 

ได้รับ จม เพื่อน ผู้หวังดีก็ตอบกลับไปว่า 

บ้านตัวเองอยู่หน้าอยู่มาก สวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อยลูกก็ใหญ่ขึ้นทุกวันเลย พันพรือมั่งแหลงมากแล้วยัง แหลงหรั่งเก่งน่าแลสงสัยแหลงบ้านเรากันม่าย เพื่อนเหอบ้านนั่นไม่ว่าเราอยู่ที่ไหนก็ต้องทำความสะอาดทำกับข้าวทั้งเพจนลูกกลายเป็นตัวประกอบที่เดินได้แต่ภารกิจหลักคือทำความสะอาดบ้าน นั่นคือเหตุการณ์ที่เพื่อนเป็นมา และไม่สมควรที่จะทำตามเป็นที่สุด สิ่งที่มีค่าสำหรับเราคือเวลาที่เรามีให้ลูกตอนนี้เรายังไม่เห็นแต่พอลูกใหญ่ไปนั่นแหละเราจะได้เห็น ทุกอย่างเป็นระบบระเบียบไปเสียหมดก็ดีลูกจะได้เป็นระบบแต่ก็ระวังจะกลายเป็นหุ่นยนต์ไปได้เหมือนแหละแต่ก็ดีเหมือนกันได้ไม่ลำบากเรื่องขำขัน

เพื่อนนะเพื่อนเหอไปรับใช้ชาติแค่ชักแล้วได้เพื่อนใหม่มาสองสามคนกัน แต่ว่านั่นแหละชุดเชิ้ดไหรมันทำท่าติไม่พอเพียงกับความต้องการใส่ซ้ำไปซ้ำมาหลายทีก็ไม่ได้หลาวเพราะคนที่เจอๆกันก็ซ้ำๆทั้งเพเพื่อนเหอ

เสื้อผ้าหน้าผมเรื่องนั่นของเพื่อนไม่หวังเหวิดเพราะผมไม่พบหวีมาเป็นปีๆแล้วตั่งแต่ตัดผมสั้น เสื้อผ้าก็ใส่จนจะซ้ำกันหมดแล้วหน้านั่นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่ครีมที่ใช้อยู่เห็นผลแล้วว่าดีเห็นตัวเองในจกแล้วไม่ตกใจเหมือนแต่ก่อนเริ่มรู้สึกดีขึ้น ตัวเองยังใช้ม่ายใช้ไปเถอะเพื่อตัวเอง

เพื่อนมีอะไรในบ้านตั้งเยอะที่ยังไม่เข้าที่ที เพื่อนเหอเพื่อนขอว่าอีกสองอาทิตย์ต้องเสร็จนะไม่งั้นเพื่อนประสาทกินแน่

ห้องครัว เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

หน้องนอนลูก เก้าสิบ

ห้องนอนเพื่อน แปดสิบ

ออฟฟิตห้าสิบ

ห้องกินข้าวเกือบร้อย

ห้องนั่งเล่น สี่สิบ

ลังตั้งสี่ร้อยหวาลังนี่ยังไม่มากแล้วเพื่อนเหอ

คิดถึง